TITANIC I DIAMENT KRÓLA FRANCUSKIEGO

„Serce Oceanu” – brylant, który posiadała filmowa Rose w chwili zatonięcia Titanica miał swój pierwowzór.  James Cameron tworząc historię o kochankach ze słynnego statku złączył historię z fikcją, prawdę z marzeniami.

Wyjątkowy klejnot istnieje od roku 1668, kiedy to do Francji przywiózł go  Jean Baptista Tavernier z podróży po Indiach. Błękitny diament miał wówczas masę 112 karatów. Zakupił go król Ludwik XIV i to na jego polecenie oszlifowano kamień zmniejszając jego masę do 67 karatów. Nazywano go Wielkim Niebieskim Kamieniem. Władca założył go tylko raz. Potem przeszedł w ręce kochanki Ludwika XV, by z czasem zawisnąć na szyi Marii Antoniny. W czasie Wielkiej Rewolucji cały Wersal został splądrowany, a klejnot skradziony.

Odnalazł się dopiero w 1830 na aukcji w Londynie. Kupił go bankier Henry’ego Philipa Hope, od którego nazwiska klejnot znany jest w dzisiejszych czasach. Jednak bankructwo w 1901 zmusiło go do sprzedaży. Kolejni właściciele zmieniali się niezmiernie szybko – Simon Frankel, rosyjski książe Kanitowski, sułtan osmański,  kolekcjoner Salomon Habib. W początkach wieku XX klejnot trafił do rąk Pierre Cartera, który włożył go do naszyjnika i sprzedał amerykańskiej milionerce – Evalyn Walsh McLean. W 1958 zakupił go Harry Winston. Nowy nabywca podarował klejnot Smithsonian Institution w Waszyngtonie.

Co ciekawe wszyscy właściciele diamentu HOPE nie mieli szczęścia. Tavernier rozszarpany przez psy, zgilotynowany król i królowa, kochanki oskarżone o czary, bankructwa, zdrady, morderstwa, samobójstwa. Cały wachlarz klątwy niebieskiego klejnotu.  Prawda? Tylko ostatni właściciel – Winston zdołał uchronić się przed zagadkowymi tragediami. Dziś możemy go spokojnie oglądać w Stanach Zjednoczonych. A na prawdę jest warty uwagi. Nie tylko ze względu na swoją wspaniałą historię, ale przede wszystkim z racji swej  wartości  – jest to bowiem największy i najczystszy diament o barwie niebieskiej na świecie.

 

 

 

Zdjęcia : Wikicommons, Smithsonian Institution, Materiały źródłowe filmowe