MODA NAJWYŻSZEJ KLASY I ENTOURAGE CANNES

 

„Aleją gwiazd, aleją gwiazd biegniemy,

Bóg drogę zna

pod niebem gwiazd, pod niebem gwiazd żyjemy…”

 

Tymi słowami Zdzisława Sośnicka rozpoczęła otwarcie gali w 1972 w słynnym miasteczku nad Lazurowym Wybrzeżem. Powitajcie Cannes!

Szklano-betonowa bryła budynku, z wysokimi schodami i czerwonym dywanem, wyróżniająca się na tle panoramy miasta, każdego roku w maju tętni życiem. To tam zbiera się plejada gwiazd, reżyserów, scenarzystów i aktorów, którzy liczą na zdobycie Złotej Palmy. Najbardziej prestiżowe, uznawane na całym świecie jury, podczas prezentacji filmów wybiera spośród zgłoszonych z różnych państw perełki, które na tle innych zasługują na najlepszą nagrodę.

To właśnie tam, przy Starym Porcie i bulwarze La Croisette światowi projektanci mody mają okazję ubrać gwiazdy w swoje kreacje.

W latach pięćdziesiątych była to zamknięta impreza towarzyska, na której cała śmietanka najgorętszych nazwisk zbierała się na kilka dni, by poznać najlepszych z najlepszych ze świata filmu. Sopie Loren, Brigitte Bardot, czy Grace Kelly wzbudzały coraz większy entuzjazm, nie tylko samą obecnością, ale i coraz to bardziej wyszukanymi strojami. Czerwony dywan stał się najważniejszym miejscem na modowej mapie Europy.

To właśnie te kobiece ikony przyćmiewały swoją obecnością otoczenie, a jednocześnie przyciągały media, paparazzi do tego festiwalu. Emanowały pięknem, seksapilem i uczyły się jak wykorzystywać kobiecość, podkreślając swoje miejsce w ówczesnej kinematografii.

Bridgitte Bardot powiedziała kiedyś, że: „Cannes uczyniło mnie gwiazdą”. Stała się ulubienicą nie tylko fotografów. W latach pięćdziesiątych potrafiła zaprezentować się na tamtejszej plaży w takim bikini, że zablokowała ruch w całym mieście, czym wywołała sensację. Kolejne jej kreacje jak długa suknia z futrzaną etolą, z teatralnymi rękawiczkami, czy też widoczną biżuterią nie pozostawała niezauważona. Wybrała wówczas nietypową, jak na tamte lata fryzurę upiętych, lekko w górze włosów, czym zachwyciła szerokie grono kobiet.

Cathernine Denuvue zachwyciła suknią do kostek zaprojektowaną przez Yves Saint-Laurenta w latach sześćdziesiątych. Cekinowa w biało-srebrne pasy wąska kreacja, otulająca ciało, znów teatralne rękawiczki, piękne kolczyki i kokarda we włosach były długo komentowane i naśladowane przez wiele kobiet na świecie.

W kolejnych latach moda stała się nieodzownym towarzyszem całej imprezy. Już nie tylko gwiazdy filmowe, ale i zaproszeni goście, topmodelki chciały zaprezentować się tam jak najlepiej.

Nie tylko francuskie, ale i kobiety z całego świata ubierały się w projekty Diora, Chanel, Givenchy, Valentino, czy Armaniego.

Srebrne sukienki, suknie z koronki, falbaniaste spódnice stały się pierwszym tematem na portalach interetowych. Pytania kto miał najlepszą kreację, kto był ubrany najgorzej nie schodzą z głównych tytułów gazet przez cały czas trwania uroczystości przyznawania nagród filmowcom, ale i długo po.

Grace Kelly uchwycona w kadrze z torebką Hermesa przysłaniającą brzuch, ukrywając przy tym ciążę stała się torebką Kelly po tym incydencie. To daje wydźwięk temu, jak szybko świat celebrytów stał się światem codziennych ludzi podążających za swoimi ikonami.

Samo Cannes ma również swoją historię. Pierwszy raz powołano festiwal w 1939 roku.

Francuski rząd wycofał ówczesny festiwal w Wenecji. Uznano bowiem, że za bardzo  względy przypadają faszystowskim filmom, za rządów Mussoliniego. Po rozważeniu kilku miejsc, m.in. Nicei, wybrano ostatecznie Cannes. Przygotowania do pierwszego festiwalu trwały kilka miesięcy. Głównym zaproszonym gościem był wynalazca kina, Louis Lumiere.

Niestety Niemcy 1 września całkowicie pokrzyżowały plany, najeżdżając na Polskę rozpoczynając tym II wojnę światową.

Ta najbardziej prestiżowa impreza firmowa ruszyła ponownie w 1946 roku. W latach siedemdziesiątych kierownictwo nad przedsięwzięciem objął znany krytyk filmowy Gilles Jacob. Wprowadzono nową zasadę, że w skład jury wchodzą przedstawiciele po jednym z każdego z państw biorących udział w wydarzeniu.

To właśnie tutaj 66% filmów nieanglosaskich otrzymuje nagrodę – Złotą Palmę. Palma d’or zaprojektowana przez Lucienne Lazon – uznanego jubilera – w 54 roku została wybrana na zwycięską statuetkę Festwalu w Cannes, który wcześniej nosił nazwę „Międzynarodowy Festiwal Filmowy”.

Niektórzy porównują Złotą Palmę do Oskarów. Jednak to właśnie w Europie rozwija się przegląd filmów krótkometrażowych. Pokazywane są filmy młodych reżyserów i każdy ma szansę na nagrodę. W Stanach Zjednoczonych Oskara otrzymuje film anglojęzyczny.

Festiwal w Cannes jest kolebką niezależnego kina, ale na przestrzeni lat stał się również galą wystawnych kreacji, sukni i smokingów od słynnych projektantów, obok których nie da się przejść obojętnie.

 

Monika Szymor

Zdjęcia – materiały redakcji