BAUDELAIRE I NIEZWYKLE TRUDNE ŻYCIE DANDYSA PARYŻA XIX WIEKU

Dokładnie 9 kwietnia w roku 1821, świat przywitał poetę, którego twórczość pozostaje niedoścignięta, aż do dziś.

Charles Baudelaire nie miał szczęśliwego dzieciństwa. Śmierć ojca, przeprowadzki, ponowne małżeństwo matki, opuszczanie szkół, trudne relacje z rodziną. Znienawidzone  studia prawnicze i porzucenie ich na rzecz literatury. To wszystko miało ogromny wpływ na późniejszą jego twórczość. Mówimy o nim, ze jest spadkobiercą romantyzmu. Cenił mistrzów tej epoki. Ale prawdopodobnie własne przeżycia oraz talent i spostrzeganie świata sprawiły, że jego twórczość jest tak charakterystyczna.

Obracał się w kręgach paryskiej bohemy. Ekstrawagancki czarny strój z dodatkiem różowych rękawiczek i lakierków czynił z niego dandysa tamtych lat. Trwonił pieniądze rodzinne. Związał się z Jeanne Duval, którą kochał pomimo burzliwego związku. Mieszkał na Quai Voltaire, która słynie z wielkich nazwisk: Delacroix, Ingres, Wagner. Ale to nie jedyne jego miejsce. Hôtel de Lauzun przy Quai d’Anjou – siedziba z XVII wieku wybudowana przez Louis Le Vau stała się enklawą dla artystów. To tu kwitło życie bohemy.  Trzecie piętro zajmował Baudelaire. W tych apartamentach napisał „Kwiaty zła.” Obok mieszkał m.in.:  Walter Sickert, Richard Wagner,Rainer Maria Rilke czy też Théophile Gautier.

A jego dorobek? Początkowo nikt nie chciał wydawać jego wierszy. Dopiero w 1845 roku jego zbiór tekstów krytycznych „Salon 1845” pojawił się w Paryżu. Rok później „Salon 1846” i potem cisza.

Rewolucja lutowa w stolicy, ogłoszenie II Republiki i Napoleon III sprawiły, że Baudelaire zaczął inaczej patrzeć na świat, w którym do tej pory żył. Modernizacja miasta, wielka przebudowa Haussmanna, zamknęła kolejny rozdział jego księgi. Powstają najsłynniejsze – ”Kwiaty zła”. Ich recenzja wymaga osobnego wpisu. Niewątpliwie są jedyne w swoim rodzaju. Zachwycają dziś każdego w każdym wieku. A wówczas? W roku 1857 oburzony Paryż sądzi pisarza za nie obyczajowość jego wierszy. Musi usunąć niektóre fragmenty i zapłacić grzywnę. Problemy finansowe, uzależnienie od alkoholu i narkotyków oraz wszechobecna krytyka sprawiła, że wrócił do rodzinnego domu. Ale i to nie trwało zbyt długo. Gdy ledwo powrócił do zdrowia, wyjechał do Belgii. Miał wielkie plany. Chciał sprzedać prawo do publikacji, pragnął rozpocząć pisanie nowych dzieł. Złe towarzystwo, w którym tam się obracał na nowo wpędziła go w problemy nałogowe. W roku 1866 dostał wylewu, po którym był sparaliżowany. Dwa lata później zmarł, mając zaledwie 46 lat. Został pochowany na cmentarzu Montparnasse.

Wiele jego dzieł przetrwało dzięki matce. To ona przechowała, uporządkowała i zaczęła wydawać po śmierci syna.

Jego prace:

Salon 1845

Salon 1846

Panna Fanfarlo  – 1847

Kwiaty zła – 1857

Sztuczne raje  – 1860

Malarz życia nowoczesnego- 1863

Paryski spleen. Poematy prozą- 1864

Odpryski – 1866

Rozmaitości estetyczne  -1868

Sztuka romantyczna – 1868

Moje obnażone serce – 1897

 

 

Zdjęcia:

portret, By Étienne Carjat, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=23531150

Hôtel de Lauzun oraz Quai Voltaire, zdjęcia redakcji